Taniqli sharhlovchi, jurnalist Bobur Akmalov intervyu olish haqida fikr bildirdi:

"Intervyu olishning qoidalari bor. Buni jurnalistlar yaxshi biladi. Lekin hamma ham, doim ham amal qilmaydi o‘sha qoidalarga. Sariq matbuot-ku, umuman!

Men jurnalistikada o‘qimaganman. Ha-ha, adashmadingiz, O‘-QI-MA-GAN-MAN! Ammo bu shu sohada ishlashimga to‘sqinlik qilmaydi. O‘zim ham aytaman va tan olaman: jurnalistdan ko‘ra ko‘proq publisistman. O‘rni kelganda muxbir, intervyuyer, jurnalist, publisist, boshlovchi, sharhlovchiman!

Fikrlarni eshitib qolaman: yaxshilab so‘ramaysanmi, aniq savol qo‘ymaysanmi, javob bermaguncha so‘rash kerak, yuzaki gaplashibsan...

Intervyu o‘z nomi bilan intervyu - uning yaxshi chiqishining teng yarmi suhbatdoshga bog‘liq. Yana bir oltin qoidani bilaman (bunisi vijdon va xotirjam uxlash uchun): vazifam savol berish, so‘rash! Suhbatdosh savollarimga qanday javob berishi esa menga bog‘liq emas. Boz ustiga qarshimda yoshi ulug‘, tajribali, hurmatga sazovor odam o‘tirsa, meni hurmat qilib gapirsa, uning yuziga "sakrab" bo‘lmaydi. Betgachopar odam bo‘lsa boshqa gap, javoban uning betiga ham "chopiladi".

Masalan, Arveladze savolni oxirigacha eshitmay, gapni bo‘laveradi, biroz osmondan keladi. Men ham shartta "bolta bilan chopaman" uning gapini. O‘sha "tilda" gaplashaman u bilan.

Abramov yumshoq, muloyim, aqlli odam. Savolingizni oxirigacha eshitadi, fikringizni hurmat qiladi, garchi u noto‘g‘ri bo‘lsa ham. U bilan suhbat boshqacha chiqadi.

Xullas, shunaqa. Natija va ixtiyor intervyuni oluvchining o‘zida bo‘lganida edi...

O‘rmon yonyapti. Hamma qochyapti. Bir mitti qush tumshug‘ida suv tashib, o‘rmonga sepyapti.
- Esing joyidami? Bir o‘zing nima qilolasan?
- Menga kurashish buyurilgan. Natijasi uchun esa Alloh bor".