Болтабойнинг куни туғди. Ахир у чемпионатда тўпурарга айланди. Буни қарангки, унга оғиз солувчилар ҳам пайдо бўла бошлади. Болтабойнинг чет клубларидан бирига сотилиши эса чинакам шов-шувга айланди...
* * *
Мана, қаҳрамонимиз янги жамоаси билан биринчи ўйин арафасида турибди. Мураббий ҳамма нарсани тушунтира бошлади.
— Хуллас, бугун муҳим ўйин. Ҳамма жон куйдириб ўйнаши керак. Тушундиларингми? Ғалаба қозонишимиз шарт! Ҳимоячилар, тўпни дарров олдинга етказинг, ярим ҳимоячилар, сизлар эса имилламай ҳаракат қилларинг. Тушунарлими? Бўпти, саволлар борми?
— Бошқа гапингиз йўқми? — деди Болтавой синчковлик билан тикилиб. — Режа қанақа бўлади?
— Тушунмадим, — мураббийнинг қошлари чимирилди, — қанақа режа?
— Режага ўхшаш режа-да, ҳалиги... — каловланди Болтавой.
— Ҳеч қанақа режа йўқ, — шогирдининг каловланганидан жаҳли чиқди мураббийнинг. — ҳамма ўйинга, давай!
Болтавой пешонасини тириштирганча майдонга тушди. Рақиб футболчилари шиддатли ўйин кўрсатишар, унинг жамоадошлари эса ҳеч нима қила олишмасди. Бир жойда нуқул депсиниб турган Болтавойга бир-икки марта тўп узатишди, лекин у олдириб қўйди. Амаллаб берган зарбаларини эса рақиб посбони қайтарди. Хуллас, Болтавой ҳеч нарса қила олмади, жамоаси эса ютқазди. Майдонни тарк этаркан, Болтавойнинг юзида хафагарчилик эмас, аксинча, хотиржамлик гавдаланарди. У “ҳаммаси режа асосида бўлди, шундай бўлиши керак, шекилли”, деб ўйларди. Лекин кийим алмаштириш хонасига кирганида бошқа жамоадошлари қатори кўзи хонасидан чиқиб кетай деб турган мураббийни кўрди.
— Бу нимаси?!! — бақирди бош мураббий кийиниш хонасига кирганларидан сўнг. — Нима қилиб қўйдиларинг?! Нега ютқаздиларинг?!
Болтавой ҳамма қатори жим турарди. Шунда бош мураббий унга заҳрини соча бошлади.
— Сен нега уролмадинг?! Палакат! Роса мақташган эди-ку сени тўпурар деб. Нега битта бўлсаям гол уролмадинг?
— Ҳаммасига режа айбдор, — деди Болтавой қатъий.
— Режа?!
— Ҳа. Масалан, биз ўйиндан олдин нималар бўлишини, вазият қандай тус олишини режалаштириб борардик. Нечта гол урамиз, нечта ўтказамиз, ҳаммасини билардик. Кейин шунга қараб ўйнардик.
— Нима?! — кўзлари ола-кула бўлиб кетди мураббийнинг. — Бу нима деганинг?! Сен айтган режанинг футболга ҳеч қандай фойдаси йўқ!
— Нега энди? — бўш келмади Болтавой. — Мана, шу режанинг орқасидан бир неча марта клубим билан чемпион бўлганман, кўп ғалабаларга эришганман, тўпурар бўлганман!
— Менга қара, сен футбол деганда нимани тушунардинг ўзи, а?
— Футболми? Бу — мен, жамоам, голлар...
— Эртагаёқ бу ердан қорангни ўчир! Тушундингми?!
Хуллас, Болтавой қайтиб келди. Журналистларнинг саволларига эса оғиз кўпиртириб жавоб берарди:
— Э, уларда режа, тартиб деган нарса йўқ. Олдиндан нима бўлишини билмайсан. Ютиш ёки ютқазишингни билмай майдонга тушишнинг қизиғи йўқ-да! Мен унақа режасиз футболни ёқтирмайман! Футболда режа бўлиши керак, режа!
Низомжон ИСЛОМОВ
