“Ochiq xat”imni o‘qiy boshlashganidan keyin unga turli munosabat bildirishmoqda. Yozg‘uvchi jurnalistlar takrorlanib qolyapsiz, oldingi yozganlaringizni o‘qiganday bo‘lmoqdamiz, uzundan uzoq yozasiz deyishmoqda. Birinchidan, to‘g‘ri tanqid qilishmoqda. Ikkinchidan, bunday talqin yozganlarimga qay tomondan qarashga bog‘liq. Kimdir yozganlarimga boshqa tomondan qarab butunlay boshqacha fikr bildirishi mumkin. Barcha talqinlar qo‘shilganda to‘liq tasvir paydo bo‘ladi. Tanqid kuchli bo‘ladi. Futbolda o‘yin vaziyati ham har tomondan har xil ko‘rinadi. Ichidan boshqa, tashidan boshqa ko‘rinadi. Men o‘zimga o‘zim tashqaridan turib baho bera olmayman. Babayan ham shunday holatda ish yuritsa kerak. Shunday ekan, o‘z fikrini mendan ayamasdan, yozganlarimga ochiq munosabat bildirganlarga rahmat aytaman. Babayan ham men kabi o‘zgacha fikrga muhtojmikan, bilmadim. Balkim, aynan mening no‘noq, maymoq fikrimga muhtoj emasdir. Azizlarim, sizga shuni aytishim mumkinki, bir narsadan alamzadaligim rangi, siniq ohangi barcha yozganlarimga o‘tib qolmoqda. Ularga bir xil tus berib qo‘ymoqda. Maqolalarim nimasi bilandir bir-biriga o‘xshab qolmoqda.

Toshkent stadionlariga futbol ko‘rgali ishqibozlar kelmay qo‘yishgan. Jurnalistlar ham. Protokol uchun o‘yindan keyin o‘tkaziladigan matbuot anjumanlarida klubning matbuot kotibi bilan birgalikda izlanib, ba’zida o‘zimdan boshqa jurnalistni topolmay qolmoqdaman. Oltmish yildan beri futbol ishqiboziman. Xapirib turgan to‘liq tribunalarda futbol ko‘rish boshqacha bo‘lardi. Biz futbol bo‘yicha o‘z chempionatimiz, o‘z terma jamoamiz bo‘lishini orzu ham qila olmas edik. Ikkita o‘yinda Ittifoq klublar termasida Krasniskiy qatnashganini aytib yupanib yurardik. Terma tarkibida Mesxi, Choxeli, Metreveli, Andriasyan, Oganesyanlarni ko‘rib armanu, gruzinlarga havas qilardik. Termada ulardan ko‘p o‘yinchi qatnashar edi-da. Yurtimizdan faqat “Paxtakor” yuzaga chiqa olar edi. Uyam 6o‘rindan nariga o‘ta olmagan. Istiqlolga erishib har bir shahrimiz, qal’amiz jamoasi yuzaga chiqishi mumkin. Osiyo darajasiga yo‘li ochildi. O‘tmishda hech narsamiz bo‘lmagan. Hech kim emas edik. Tezda hammasini unitib yuboribmiz. O‘z chempionatimizga, o‘z qo‘rg‘onimiz, o‘z termamizga ega bo‘lganimizdan keyin, dunyo ayvoniga chiqib yurtimiz nomidan maydonga tushar ekanmiz, stadionlarimiz odam zo‘ridan lorsillab turishi kerak edi-ku. Yo‘q, bunday bo‘lmadi. Zamon o‘zgarib ketdi. Hayot o‘zgarib ketdi. Odamlar o‘zgarib ketdi. Futbolimizni chetga surib barchamiz o‘z kovagimizga kirib ketmoqdamiz. Farqimiz kam. Birimizning kovagimiz tilladan, boshqamizniki kesakdan. Ko‘ngilxushlik uchun, vaqtichog‘lik uchun devonda yonboshlab, novvot choy xo‘plab Yevrofutbol bilan qiziqamiz. “Paxtakor”ga kelib jon kuydirib ishqibozchilik qilish bizga xos emas. Men esa, jon kuydirib Babayanga xat yozmoqdaman. Gapning egasi o‘qimaydi. Monitor sirtidan faqat YECHL, APL xabarini izlagan ishqiboz ham o‘qimaydi. Kimdir o‘qib chiqar.

Davomi Hasanali Qodirov blogida.