1998 yilda Fransiyada o‘tkazilgan jahon chempionati saralashi o‘yinlaridan boshlab O‘zbekiston milliy terma jamoasining deyarli barcha o‘yinlarini bevosita stadionda ko‘rib kelaman. Ishonmassiz balki, milliy terma jamoamizning JCH-2018 saralashidagi so‘ngi ikki o‘yinini ilk bor «yana o‘sha tarkib, yana o‘sha Sergeev», deya ishtiyoqsiz holda televizorda ko‘rdim. Va, baribir, Vatan jamoasi emasmi, ichki bir umid bilan so‘nggi daqiqalargacha kutdim.
Bo‘lmadi!
Suriya bilan safar o‘yinidagi mag‘lubiyatimizdan so‘ng tug‘ishgan ukam «Babayan epopeyasi. «Mabodizm» sindromi» sarlavhali maqolasida yozganidek: «MABODO raqib darvozasi lang ochilib qolsa, MABODO himoyachilar xato-pato qilib o‘z darvozasini ishg‘ol etib qo‘ysa yoki MABODO hakam adashib penaltimi, yaqinroq masofadan jarima zarbasimi belgilasa-yu va MABODO kimningdir zarbasi «o‘xshab» qolib, gol urib qolinsa», degan kul tagidagi yonishi gumon bo‘lgan cho‘g‘dek zarra umidimiz alanga olmadi. Eron terma jamoasi ham bu cho‘g‘ni tepkilab tashlash uchun Suriya terma jamoasiga yordam berib yubordi.
Shuningdek, ikkinchi marta so‘nggi umidimiz Janubiy Koreya terma jamoasi ishtirokidagi o‘yin tufayli amalga oshmay qoldi.
Futbolimizdagi futboldan boshqa narsani ustun qo‘yuvchilar bo‘lishsa,
