Avvalgi bosqichlarda «Real» hisobda oldinga chiqib olgach, Parij ham, «Chelsi» va «Siti» ham u qadar ko‘p imkoniyatga ega bo‘lmagandi. Aksincha, bu jamoalar sinib qolgan, o‘yin qovushmagandi.

Finalda unday bo‘lmadi. «Liverpul» hisobni tenglashtirish uchun yetarli imkoniyatga ega bo‘ldi, 1.15 XG - o‘rtacha 2 golga yarasha o‘ynadi. Kurtua esa, umumiy 9 seyv bilan YECHL finallari rekordini o‘rnatdi.

Sababi, ma’lumki, «Real» ayniqsa tizimli jamoalarga qarshi xaos yaratish va yuqori saviyadagi ijrochilar tajribasi yordamida o‘sha xaosni gollarga aylantirish bilan shug‘ullandi. Ayniqsa, hisobni ushlash kerak bo‘lganda bu qo‘l keladi.

«Liverpul» ham qisman tizimli jamoa, lekin shu bilan birga xaos ssenariysi, to‘pning tezlikda u jamoadan bunisiga o‘tishi, maydon markazisiz futbolda ham kuchli. Kloppning «Manchester Siti»ga qarshi avvalgi o‘yinlarida bu ustunlikdan foydalanardi.

«Real»ga qarshi, ayniqsa, gol o‘tkazilgach, inglizlar o‘sha uslubga o‘tishdi - yangi «Liverpul»ning yuzlari Tiago va Diash o‘rniga eski liverpulchilar, xususan Firminoning tushishi ham shundan darak, menimcha.

Shuning uchun ham «Liverpul» ko‘p vaziyat yaratdi, «Real»ning ssenariy doirasida ham kuchli bo‘la oldi. Shunchaki, Kurtua va Kazemironing o‘ta zo‘r o‘yini, Vinisiusning yagona vaziyatdan foydalanishi, aksariyat liverpulchilar o‘z darajasidan pastroq o‘yin ko‘rsatgani uchrashuv taqdirini hal qildi.

Qisqasi, «Real»ning eng tushunarli va mantiqan asosli g‘alabasi.

Qahramon Aslanov.