Krishtianu Ronaldu Portugaliya terma jamoasi bosh murabbiyi Jorje Jezush bilan yuzaga kelgan mojaro haqida bayonot e’lon qildi va vaziyat tafsilotlarini ochiqladi.
41 yoshli hujumchi Millatlar ligasi doirasida Daniyaga qarshi 4:2 hisobida yakunlangan uchrashuv oldidan nega milliy jamoa qarorgohini tark etganini tushuntirdi.
Krishtianuning aytishicha, murabbiy unga bergan va’dasini ikki marta buzgan. Futbolchi aynan o‘zaro ishonchning yo‘qolishi uning qaror qabul qilishida hal qiluvchi omil bo‘lganini ta’kidladi.
Quyida Ronalduning bayonoti to‘liq keltiriladi.
«Murabbiy menga bergan va’dasining ustidan chiqmadi.
O‘yin yakunida men faqat g‘alaba bilan hammasining tugashini va yolg‘iz qolishni istadim. Shuning uchun muxlislar bilan salomlashishga bormadim. Bu — to‘liq mening xatoim edi va bunday bo‘lmasligi kerak. O‘sha yerda bizni juda kuchli qo‘llab-quvvatlagan muxlislardan uzr so‘rayman.
48 soat o‘tib, men, murabbiy va avgust oyidagi suhbatlarimizda unga hamroh bo‘lgan Simau Koutinyu o‘rtasida suhbat bo‘lib o‘tdi. Bu juda jiddiy, ochiq va hech qanday niqobsiz kechgan muloqot edi.
Biz bu «ish»ni yopishning yagona yo‘li bor, degan fikrga keldik: murabbiy menga yopiq eshiklar ortida aytgan gaplarini Simau Koutinyu huzurida, ammo bu safar matbuot anjumanida ham takrorlashi kerak edi.
Kelishuv oddiy edi: murabbiy matbuot anjumanini aynan shu masaladan boshlaydi va haqiqatni aytib, mavzuga nuqta qo‘yadi. U men undan biror daqiqa o‘ynashni so‘ramaganimni, bu yig‘in uchun rejani aynan murabbiyning o‘zi taklif qilganini va unga hech kim aralashmaganini aytishi kerak edi. Shuningdek, meni maydonga tushirmay turib, isinishga chiqargani xato bo‘lganini va agar bunday vaziyat yana takrorlansa, u bunday qilmasligini bildirishi kerak edi.
Men Daniyaga qarshi o‘ynamasligim, «Dragau»dagi uchrashuvda esa maydonga tushishim kerak edi. Bularning barchasi doimo Simau Koutinyu huzurida muhokama qilindi.
Keyin murabbiyning iltimosiga ko‘ra, u, Simau Koutinyu va Tiago Kraveyru o‘rtasida videokonferensiya orqali uchrashuv o‘tkazildi. Unda biz avval muhokama qilgan masalalar yana bir bor umumlashtirildi.
Qisqa hujjat tayyorlandi. Uni shaxsan o‘zim ma’qulladim va mening xabardorligim bilan, murabbiyning iltimosiga ko‘ra, unga yetkazildi.
Matbuot anjumanida esa nima bo‘lganini hamma biladi: u yerdagi munosabat bizning uchrashuvimizdagi gaplarga mutlaqo o‘xshamadi. Men o‘zimga nisbatan haqqoniy deb hisoblamaydigan iboralar va tajovuzkor ohangni eshitdim. «Men xohlayman, qila olaman va men buyuraman» degan kayfiyatdagi munosabatni u shaxsiy suhbatimizda, hatto bir kun avval ham, zarracha namoyon qilmagan edi.
Kelishuvda u quyidagilarni aytishini ma’qullagandim:
1. Krishtianu uchun joriy mavsumda milliy terma jamoada amal qiladigan rejani shaxsan o‘zim taklif qildim.
2. U milliy terma jamoa bilan qanchalik yashashini va uni qanchalik yaxshi ko‘rishini, butun dunyodagi nufuzi qanchalik katta ekanini bilaman. Ayniqsa, 24 yil davomida terma jamoaga ko‘rsatgan og‘irligi va ijobiy ta’siri juda katta.
3. Men Krishtianuga taklif qilgan reja qabul qilindi.
4. U hech qachon mening qarorlarimni shubha ostiga qo‘ymadi. U namuna bo‘ladigan darajada sadoqatli va professional bo‘ldi.
5. Norvegiyaga qarshi o‘yin men unga tuzgan rejaning bir qismi emas edi. Ammo birinchi uchrashuvdan keyin uning jismoniy holati tiklanganini his qildim va undan foydalanishim mumkinligini aytdim. Krishtianu bunga rozi bo‘ldi.
6. Pele yoki Maradona darajasidagi futbolchini isinish uchun maydonga chiqarib, keyin o‘yinga tushirmaganim — mening xatom. Agar bugungi kunga qaytish imkonim bo‘lganida, bunday qilmagan bo‘lardim.
7. Masalaga nuqta qo‘yish uchun aytaman: men Krishtianuni milliy terma jamoada xohlayman. Aslida, shunchaki xohlamayman — uni juda-juda xohlayman. Yaxshiyamki, u ham menga ishonadi. U «An-Nasr»da ham menga ishongan, bu yerda ham ishonch bildiryapti.
8. Muxlislar bilan salomlashmagani haqida. Biz bu haqda allaqachon gaplashganmiz. Milliy terma jamoa safida 230 dan ortiq o‘yin o‘tkazgan insonga Portugaliyani sevish haqida men dars bermayman. Bu — bir lahzalik xafalik edi va u hech narsani o‘zgartirmaydi. Axir u muxlislarga eng ko‘p avtograf beradi, eng ko‘p selfiga tushadi va ularga eng ko‘p mehr ko‘rsatadigan futbolchi. Mavjud bo‘lmagan muammoni o‘ylab topmaylik.
Demak, bu kelishilgan va aytilishi kerak bo‘lgan gaplarning birortasida ham murabbiy mendan uzr so‘rashi kerakligi haqida gap yo‘q edi.
Bu uning menga bergan va’dasining ikkinchi marta buzilishi edi»
«Yana bir bor va’dasi buzilishini kutib o‘tirmasdan, yig‘inni tark etishga qaror qildim. Men uchun insonlar o‘rtasidagi munosabatlarda haqiqat hamon eng muhim narsa. Qanchalik og‘riqli bo‘lmasin, menga haqiqatni aytishsin.
Aslida, o‘sha matbuot anjumani bo‘lib o‘tgan kuni ertalab Portugaliya Futbol Federasiyasi prezidenti va murabbiy bilan suhbatlashganman — ular buni, albatta, tasdiqlashlari mumkin. O‘sha suhbatda yana bir bor aytdim: agar ular meni u yerda xohlashmasa, buni menga ochiq aytishsin. Menga nisbatan samimiy bo‘lishlari kifoya edi. Men buni qabul qilardim va biz birgalikda, men orzu qilayotganimizdek, chiroyli bir yakun tayyorlashimizga va hech kimning ko‘nglida xafalik qolmasligiga va’da berdim.
Bu voqea xuddi kechagidek yodimda. Ular bir ovozdan: «Yo‘q», deb javob berishdi. Ya’ni, mening joyim milliy terma jamoada ekanini aytishdi.
Qariyb 25 yillik faoliyatim davomida hech qachon, biror marta ham murabbiy yoki milliy terma jamoa bosh murabbiyining texnik yoki taktik qarorlariga aralashmaganman.
Ular mendan nima qilishni so‘rasalar, yaxshi yoki yomon — qabul qilaman. Qarorni hurmat qilaman. Ammo menga berilgan va’da buzilsa, o‘z joyim u yerda emasligini his qilaman.
Shuningdek, yig‘inni tark etganim uchun terma jamoadagi sheriklarimdan ham uzr so‘rashim kerak.
Murabbiyning so‘ziga bo‘lgan ishonch mutlaqo buzilganiga qaramay, bu suhbatlarga guvoh bo‘lganlar buni tasdiqlashi mumkin, men bunday qilmasligim kerak edi. Buning uchun mas’uliyat faqat mening zimmamda. Portugaliya xalqidan yana bir bor uzr so‘rayman. Ammo men uchun insonning bergan va’dasiga xiyonat qilish juda katta ahamiyatga ega. Shu paytdan boshlab qolishim butun jamoaning ishiga faqat zarar keltirishini his qildim.
Shuning uchun doimo aytganimni qildim: agar o‘zimni foydali his qilmasam, yuklarimni yig‘ishtiraman va ketaman.
Mening bu harakatim uchun qanday chora ko‘rilishi va qanday jazo berilishi Portugaliya Futbol Federasiyasi tomonidan baholanishi kerak. Menimcha, jazo tayinlashda men uchun hech qanday yengillashtiruvchi holat bo‘lmasligi lozim. Men oddiy futbolchi emasman — jamoa sardoriman. Bu esa jazoni og‘irlashtiruvchi holat hisoblanadi.
Men allaqachon uzr so‘radim. Ammo har qanday xatti-harakat oqibatsiz qolmasligini yaxshi tushunaman. Men kabi futbol ichida bo‘lgan har qanday inson shuni biladiki, har kimning maqomi qanday bo‘lishidan qat’i nazar, qoidalar hamma uchun bir xil.
Bu mavzu bo‘yicha xayrlashuv o‘yinlari haqida juda ko‘p gaplar eshitdim. Go‘yo menga munosib tarzda xayrlashish imkoniyati berilishi kerak emish va Federasiya ham menga shunday imkoniyat yaratishni istar emish.
Men hayotda, ko‘pincha och qolib, yeyishga hech narsam bo‘lmagan paytlarda bir narsani o‘rgandim: hech kim hech kimga hech narsani tekinga bermaydi.
Barcha muxlislarimga, albatta, ayniqsa barcha portugallarga va’da beraman: bizda bir yoki bir nechta xayrlashuv o‘yini bo‘ladi. Buning uchun hali vaqt bor.
Ammo milliy terma jamoa haqida o‘ylaganimda, xayolimga eng avvalo raqobat keladi. Men otamning vafoti haqidagi xabarni olgan kunim ham xuddi shunday o‘ylaganman.
Men o‘sha paytda milliy terma jamoa yig‘inida edim va ertasi kuni bo‘lib o‘tishi kerak bo‘lgan o‘yin oxirigacha yig‘inda qolishga qaror qildim. Men mamlakat uchun hech bir klub uchun qilmaydigan ishimni qildim.
Shuning uchun, agar jismoniy holatim yaxshi bo‘lsa, klubim safida o‘ynab, umid qilamanki, gollar urib yurgan bo‘lsam va menga berilishi mumkin bo‘lgan diskvalifikasiya jazosini o‘tab bo‘lgan bo‘lsam, milliy terma jamoa uchun maydonga tushishga, raqobatlashishga va g‘alaba qozonishga, xuddi bugungacha bo‘lganidek, doimo tayyor bo‘lamaYE. Bor haqiqat shu»
