Одатда, бўлажак чемпионлар ёшликларида теннисга қизиқишмаган бўлишади. Уларни ота-оналари ёки қариндошлари ёш чемпионлар билан теннис ўйнашади, уларни теннис кортларига олиб боришади ва шундан кейин уларда қизиқиш уйғонади. Бироқ Ана бундан мустасно эди.
НОТИНЧ МУҲИТДАГИ БАХТЛИ БОЛАЛИК
1987 йилнинг 6 ноябрида Белградда таваллуд топган қизалоқ жуда нотинч ва ноқулай вақтда — собиқ Югославия давлатининг парчаланиб кетиши даврида улғайди. Бироқ бу теннисга бўлган қизиқишига халал бера олмади — беш ёшли қизалоқ ўз даврининг афсонавий теннисчиси Моника Селешнинг ўйинларини томоша қилиш учун телевизор қаршисига михланиб оларди. Агар телевизорда теннис академиялари реклама қилинса, Ана дарров телефон рақамларни эслаб қоларди. У кейинчалик ҳар эрталаб теннис билан шуғуллана бошлади. Қишда эса теннисга шунчаки қизиқадиган бир нечта дўстлари билан ташландиқ сув ҳавзаларига бориб, шуғуллана бошлади. Ўша пайтда вазият, шароит қийин бўлса-да, ота-онаси Анна билан укаси Милошга барча шароитларни муҳайё қилиб беришди. Шунинг эвазига уларнинг болалиги бахтли лаҳзаларга бой тарзда кечди. Опа-укалар бир-бирларига меҳрли бўлиб улғайишди, ҳеч қачон бир-бирларини ёлғиз қолдиришмади.
