Тўғрисўз, адолатпеша, ҳақиқатгўй – мен уни шундай таърифлаган бўлардим. У қисқагина умри давомида бошқалар учун ибрат бўладиган ишларни қила олди. У етимларнинг бошини силади, уларнинг ҳақ-ҳуқуқлари учун курашди, улар ҳамма қатори яшашлари, уларни жамият тан олиши, ота-онаси борлар каби барча имкониятлардан фойдаланишлари учун ҳаракат қилди. У ўз қўл остидаги етим болалар учун ҳар ерда ва ҳар ким билан кураша олди. У ўзи ўйлаган ишларнинг анчасига эриша олди, бироқ эришмаганлари қанча эди...

Унинг орзуларидан бири ўз жамоасини юқорида, эътиборда, иззатда кўриш, қўл остидаги болакайларнинг келажагини фаровон қилиш эди. У ўз жамоасига ота ўрнида ота эди. Бирга кулди, йиғлади, қийналди, яйради – ҳаётини етим болакайлар билан боғлаб ташлаганди. Ижтимоий тармоқлардаги саҳифаларига қўйган постларида асосан шу етимлар учун қайғурган битиклар эди. У амалдорларнинг, масъулларнинг эътиборсизлигидан, ноҳақлигидан куюнар, ҳақиқат учун толмай курашарди. Ким билсин, юраги толиқдимикин...

У 29 ёшда эди. Меҳрибонлик уйлари тарбияланувчилари жамоалари ўртасидаги Жаҳон кубоги ғолиби. У – Чемпион!

У – Жамшид Асадов. Бугун у орамизда йўқ. Унинг яхши одам бўлганига гувоҳлик бера оламан.

Аллоҳ раҳматига олсин!
Инна лиллаҳи ва инна илайҳи рожиъун.

Бобур Акмалов.