Чемпионлар лигасини 1998/99 йилги мавсумдан кўра бошлаганман. “Интер” – “Спартак” ўйинини қариндошлар, қўни-қўшнилар билан йиғилиб кўрганмиз. Ўшанда ягона мен “Интер”га ишқибозлик қилганман. Қолган ҳамма “Спартак” учун қайғурган. Ҳар иккала ўйинда ҳам миланликлар ўзларини қониқтирган натижага эришганди. Севимли футболчи Роналдо Италиядаги учрашувда чиройли гол урганди.
Шундан кейин Чемпионлар лигасига том маънода асир бўлдим десам ҳам бўлади. Мен кўришни бошлаган мавсумдаги “МЮ”нинг фантастик ўйини, “Валенсия”нинг кетма-кет икки финални бой бериши бу мусобақага бўлган қизиқишимни ошириб юборди. 2005 йилдаги Истанбул триллери умуман бошқа мавзу. Мен кўрган финаллар ичида энг драматикларидан бири бўлганди бу ўйин.
