Yoshligimizda har safar futbol o‘ynash arafasida Jasur ismli sinfdoshimizni izlab qolardik. Usiz futbol maydoniga qadam bosmasdik. “Juda zo‘r o‘ynasa kerak-da futbolni”, deb o‘ylayotgandirsiz. Yo‘q, qayoqda, majburan olib ketardik. Chunki u faqat darvozani qo‘riqlashga majbur bo‘lardi. Bizga uning darvozani qanday qo‘riqlashi muhim emasdi, muhimi darvozabon bormi, bor. Hech birimiz darvozani qo‘riqlashni istamasdik. O‘yin oxirida esa juda ko‘p gol o‘tkazib yuborgan bo‘lsa-da, (chunki u istar-istamay turar, ham mahorati umuman yo‘q edi) unga rahmat ham aytib qo‘yardik. Men esa Lobanovni har safar ko‘rganimda ana o‘sha sinfdoshimni eslayman, oxirgi paytlarda esa ko‘zimga go‘yoki ikkalasi bitta o‘yinchidek ko‘rinib qoldi.
Bizni bir narsa qiynayapti — Lobanovning “achchiq haqiqati”. Darvozabon bu haqiqatni bir necha marta isbotladi. Ya’ni bu achchiq haqiqat shuki,
