Tarmoqlarda Krishtianu Ronalduning kubok finalida «Al-Hilol»ga penaltilar seriyasini yutqazgandan keyingi holati, yig‘lagani aylanib yuribdi.

Men oddiy, futbolni tushunib-tushunmay bir narsalarni qoralaydigan, mahalliy darajadagi bir jurnalist bo‘lib ham, Saudiya Arabistonidagi futbolni mensimayman, yozmayman, hamkasblarim ko‘p yozishsa, ensam qotadi, haqiqiy futbol Yevropada, shuning uchun Messi yo Ronalduning gollari ham, o‘yinlari ham futbolmas, deb hisoblayman. O‘z darajalari uchun albatta.

Ana endi, menki, shunaqa tepadan qarab tursamu, bir necha «Oltin to‘p» sohibi, ham klub, ham terma jamoasi bilan Yevropa chempioni, yana o‘nlab rekordlar sohibi, futbolning eng cho‘qqisini ko‘rgan Ronaldu yig‘lab o‘tirsa?

Tabiiyki, futbolchi maosh olgach, bor imkoniyatini ishga soladi, har qanday o‘yinga jiddiy qarashga majbur, xuddi agar menga tahririyatdan Saudiya futbolini yoritish topshirilsa, bor e’tiborimni qaratishim shartligi singari - professionalizm. Futbolda, hayotda ham professionallarni topish qiyin emas.

Lekin emosiya, ko‘z yoshlar bu boshqa, yuqoriroq daraja. Bu insonning xarakterini ham ochib beradi, ishiga, mehnatiga, o‘ziga, unga ishonganlarga, orzusiga bo‘lgan munosabatning qanchalik yuqori ekanini isbotlaydi. Eslab qoling, qanchadir yil o‘tib, Ronalduning Medeyradagi mahallalar o‘rtasidagi qandaydir o‘yinda yutqazganini va yig‘lab o‘tirganini ko‘ramiz, aniq.

Shuning uchun ham, Ronaldu, bugundanmas, ellik yil keyindan turib qaraganimizda ham, eng buyuklardan bo‘lib turaveradi, undan kam bo‘lmagan, balkim, undan iqtidorliroq Ronaldinio, Kaka, Azar, Ibrahimovich, Zidan, Figu, Runi, umuman hammadan yuqoriroqda tilga olinaveradi. Shunchaki, qoyil!

Qahramon Aslanov.