Angliya milliy jamoasi sobiq hujumchisi Kevin Fillips FourFourTwo nashriga bergan intervyusida faoliyati va hayotini o‘zgartirib yuborgan nuqtalarni yodga oldi. Xo‘sh, gap qaysi o‘yinlar haqida ketmoqda?
«Uotford» - «Sanderlend» - 0:1 (21.02.1995. Angliya Birinchi ligasi)
- Hammasi kechagidek yodimda. 18 yoshda edim va menga professional futbolga tayyor emasligimni ro‘y-rost aytishdi. Noyabr oyida «Uotford» bilan shartnoma tuzgan bo‘lsam, debyutni fevralgacha kutishimga to‘g‘ri keldi. Nam va shamolli oqshom, maydonda umuman chim yo‘q, faqat loy! «Vikaraj Roud»da, muxlislar ko‘z o‘ngida o‘ynash o‘zgacha edi. Ha, yakunda 0:1 hisobida yengildik, ammo mag‘lubiyat debyut quvonchini buzolmadi.
Vengriya - Angliya - 1:1 (28.04.1999. O‘rtoqlik uchrashuvi)
- Bosh jamoa tarkibiga qo‘shilganim haqida Sanderlendda xabar topdim. Jurnalist yangilikni aytganida, 10-15 soniya gapirolmay qoldim, axir professional futbolda endi yaxshi o‘ynay boshlagandim. Birinchi ligada o‘ynashimiz boismi, men va Maykl Greyga qo‘shimcha bosim bo‘ldi, ammo bundan zarracha bezovtalanmadik. Milliy jamoaga chaqirgani uchun Kevin Kigandan umrbod minnatdorman. Mamlakat madhiyasini eshitganimda, butun vujudim titrab ketgandi. Ha, o‘yinda nimanidir qoyillatolmadim, shunga qaramay, barchasi aql bovar qilmas voqea sifatida miyamga muhrlandi, baribir.
«Nyukasl» - «Sanderlend» - 1:2 (25.08.1999. APL)
- «Sanderlend» muxlislari faqat shu o‘yin haqida gapirishardi. Zero, jamoa 1990 yildan buyon «Sent-Jeyms Park»da g‘alaba qozonolmayotgandi. «Sanderlend»da 2 mavsum jami 60ta gol urdim, ammo «Nyukasl»ga qarshi o‘yindagi g‘alaba zarbasiga qadar o‘zimni klub afsonasidek his qilmaganman. Maydon botqoqqa o‘xshardi, ko‘lmaklar... Muhimi, o‘sha lahzalar butun faoliyatimdagi eng shirin damlar edi!
«Kristal Pelas» - «Uotford» - 1:0 (27.05.2013. Chempionship «pley-off» bosqichi)
- Hamma «pley-off» finalida g‘alaba qozonish yuqori darajaga ko‘tarilish uchun eng qulay vaqt ekanligini aytardi. Lekin men bunda faqat omadsizlikni ko‘rdim. «Kristal Pelas» bilan yanvarda shartnoma tuzganimda, jamoa 1-o‘rinda borardi. Ammo keyinroq bir qator muvaffaqiyatsizliklarga uchradik va barchasi yakunda bizni shu finalga yetakladi. 39 yoshda edim va 90 daqiqaga bardosh berolmasligimni bilardim. Ian Xollouey meni zaxiradan tushirish orqali o‘yin jarayoniga ta’sir o‘tkazishni o‘yladi. Bu reja ish berdi - «overtaym»da penaltidan urilgan gol evaziga g‘alaba qozondik. O‘yinda sovuqqon va xotirjam edim va hammasini to‘g‘ri bajardim. Qaytishda do‘konga kirish uchun avtobusni to‘xtatdik. Xollouey qo‘lida kubok bilan London ko‘chalarida qanday yugurganini ko‘rsangiz edi... Bu tashqaridan juda g‘alati ko‘ringandi.
