Мен одатда, ўзим мухлислик қиладиган бирор жамоага кўпроқ гол керак бўлиб турганда, қолган вақтни қисмларга бўлиб олиб, томоша қиламан. Масалан, 60-дақиқагача битта урса, кейин 75-дақиқагача яна битта урса... ва ҳоказо. Мана шундай ҳолатда ўзимга ва жамоамга режа қўйиб, томоша қилишим осонроқдек туюлади.
"Барселона" футболчилари 90 дақиқада ПСЖ дарвозасига 4 гол уришларига ишонишлари қийин кечгандир, ишонаман. Аммо 20 дақиқада бир гол уришга ишонса бўлади. Сўнгги ўн дақиқада учта гол уриш имконсиздир, аммо уч дақиқада 1 гол уришга уриниб кўрса бўлади, фарқини сезяпсизми?
Футбол, футбол дейилади, аммо бундай ўйинлар бизга ҳаётни англатади. Яшашни ўргатади. Олдингиздаги мақсад қанчалик машаққатли ва узоқ бўлишидан қатъи назар, агар тўғри ёндошилса, бугунги вазифалар босқичма-босқич тўғри амалга оширилса, охирида албатта мукофот борлигини исботлайди. Кечаги ўйин фақат "Барселона" ёки футбол мухлислари учун эмас эди.
Қаҳрамон АСЛАНОВ,
журналист
