Ilk o‘yin haqida "Sport" telekanalida o‘ziyam rosa gapirdik. Bildirilmagan fikrlar qolmadi, hisob. Albatta, ojizona fikrlarimiz, jurnalistona fikrlarimiz, muxlisona fikrlarimiz. Mutaxassislar bizdan yaxshiroq bilishadi, futbolni teranroq tushunishadi. Lyubinko Drulovich va Ravshan Haydarov ayniqsa! Ishongimiz keladi shunga.

Xatolar va kamchiliklarni ilk o‘yin hayajoniga yo‘ydik. Biroq raqiblar biz o‘ylaganchalik (yoki o‘ylamaganchalik) kuchsiz emas ekan. Bu Eron Toshkentda ikki o‘yinda yengilib ketgan Eron emas. Bu Xitoy bizning yigitlardan kuchsiz ko‘rinmadi. Janubiy Koreya haqida ta’rifning o‘zi ortiqcha. Demak, rosmana o‘lim guruhiga tushganmiz. Omon chiqish uchun faqatgina yaxshi o‘ynashning o‘zi kifoya qilmaydi. O‘lim guruhida o‘lmaslik uchun maydonda "o‘lish" kerak!

Yakshanba kuni hal qiluvchi o‘yin, nazdimda. Yo uyoqlik, yo buyoqlik bo‘lamiz. Turnirdan oldin eng muhim o‘yin birinchi o‘yin yoki uchinchi o‘yin deganlar ham fikrimga qo‘shilsalar kerak. Endi aynan Xitoy bilan o‘yindagi natija taqdirimizga eng ko‘p ta’sir qiladigani, uchinchi turdagi koreyslarga qarshi qanday o‘yin ko‘rsatishimiz va nima qilishimiz kerakligini bilib olishimizni aniqlab beradigan o‘yin bo‘ladi.

Hozircha esa 1 ochkomiz bor. Yomon ham emas, yaxshi ham emas. Oson bo‘lishini hech kim kutmagan bo‘lsa kerak. Olimpiada yo‘llanmasiga osonlikcha erishilmaydi. Yaqinlar va muxlislarning duolaridan tashqari kuchli xarakter, chiroyli o‘yin va ozgina omad ham kerak. Kerak... kerak... kerak!!!

Biz Sizlarga ishonamiz, yigitlar! Bizda boshqa jamoa yo‘q. Siz Tailanddagi bizning Vatanimizsiz! Ha, Vatan vakillari emas, aynan Vatanimizsiz! Shuni tushunsangiz, hammasi yaxshi bo‘ladi.

Olg‘a O‘zbekiston!

Bobur Akmalov